تهمت گاه

تهمت گاه. [ ت ُ م َ ]( اِ مرکب ) موضع تهمت. مواضع التهم. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). جایی که شخص را به گناه نکرده آلوده و متهم میسازد. رجوع به تهمت و دیگر ترکیبهای آن شود.

موضع تهمت مواضع التهم جاییکه شخص را به گناه نکرده آلوده و متهم میسازد

💡 484- در اين جا برخى از مفسران نكته جالبى گفته اند كه از تهمت زدن زليخا درآن موقع حساس به يوسف معلوم مى شود عشق و علاقه وى حقيقى نبود و پايه و اساس آنرا شهوت تشكيل مى دهد و او يوسف را فقط به سببجمال و زيبايش دوست مى داشت و گرنه هيچ گاه حاضرنمى شد او را متّهم سازد وتقاضاى زندان و تنبيه بكند و اين مصداق شعر مولانااست كه مى گويد:

💡 هر وقت حکام می‌خواستند کسی را که نسبت دزدی به او داده بودند، نسق یا یسق کنند (به مجازات برسانند)، ناله و فریاد او بلند می‌شد و می‌گفت: «تا محقق نشود، نمی‌گذارم به امت من صدمه و آزار وارد آید!»؛ و گاه بود که [به کسی] تهمت [دزدی] زده بودند. غرض، به این وضع‌ها و خوش طبعی‌ها، برای راحت بیچارگان، سببی و فرجی می‌شد.

💡 جواب: بازار هيچ گاه تا به حال حمايت از شاه نكرده است و اگر گاهى چنين چيزى به آننسبت داده شده است، صرفا تهمت است.(1284)

💡 و تـعـبـيـر (المـسـتـعـان عـلى مـا تـصـفون ) به آنها اخطار مى كند كه گمان نكنيد ما دربـرابـر انـبـوه جـمـعـيـت شـمـا تنها هستيم، و تصور نكنيد اين همه تهمت و دروغ و نسبتهاىنـارواى شـمـا چه در مورد ذات پاك خدا، و چه در برابر ما، بدون پاسخ خواهد ماند، نه،هـرگـز كـه تـكـيـه گاه همه ما او است، و او قادر است از بندگان مؤ من خود در برابر هرگونه دروغ و تهمت دفاع كند.