کاه و کوه

کاه و کوه. [ هَُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) در مقام عدم تناسب و تقابل بکار رود، چون خرد و بزرگ، ریز و درشت، فیل و فنجان و چیزهائی که با هم در کیفیت و کمیت در دو جهت مختلف و دور از تناسب و هم آهنگی باشند.

در مقام عدم تناسب و تقابل بکار رود

💡 وز آنجا شد پریشان سوی منزل رخی چون کاه و کوه درد بر دل

💡 خمش کن کاه و کوه و کهربا چیست که آنچ از فهم بیرون است آنیم

💡 که تا باشند راحت در پناهش دیگران بودی ز ضعف تن چو کاه و کوه محنت را بجان حامل