لغت نامه دهخدا
چکا. [ چ َ ]( اِ ) چکاوک. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به چکاوک شود.
چکا. [ چ َ ]( اِ ) چکاوک. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به چکاوک شود.
( اسم ) ۱ - جل. ۲ - نوایی از موسیقی.
چکاوک
چِکا (Cheka)
نخستین سازمان پلیس مخفی شوروی، تشکیل شده در دسامبر ۱۹۱۷ درست پس از پیروزی انقلاب بلشویکی. این نام برساخته از سرواژه های عنوان روسی «کمیسیون فوق العادۀ مبارزه با ضد انقلاب و خرابکاری در سراسر روسیه» است. ریاست آن در دست انقلابی لهستانی فلیکس دزیرژینسکی بود.
چکا، افزون بر وظایف بازپرسی و تحقیق، بسیاری از کسانی را که دشمن دولت نوپای شوروی می دانست را بازداشت، زندانیو اعدام کرد. چکا در ۱۹۲۲ منحل شد و جای خود را به «اُ گ پاو» (۱۹۲۳)، «ان کا و د» (۱۹۳۴)، «ان کا گ ب» (۱۹۴۳)، «ام گ ب» (۱۹۴۶)، و سرانجام، «کا گ ب» (۱۹۵۴) داد که آخرین مورد، بیشترین وحشت را در دل ها افکنده بود.
فلیکس دزیرژینسکی
نشان «چکا»
💡 وی در سال ۱۹۱۷ به حزب بلشویک پیوست. از سال ۱۹۱۸ الی ۱۹۲۲ در چکا کار میکرد.
💡 چکا چاک شمشیر بد هولناک دل کوه شد ز آن چکا چاک چاک