وطین

وطین. [ وَ ] ( ع اِ ) آن رسن را که عماری بدان بازبندند به تازی وطین خوانند. ( ترجمه طبری بلعمی ). رجوع به منقطعالوطین شود.

💡 زجان و دل بگشا عقده ای که فرصت رفت گره ز رشته اسرار ماء وطین مگشای

💡 بیا که زد لاله سر در چمن از ماء وطین شد ز شقایق دمن رشگ بهشت برین

💡 از مدیح تو ای سلیل خلیل بس تفاخر بماء وطین دارم

💡 وآنکه استدلال کن کزما وطین است آفتاب

💡 کرد بهر امتزاج آب وطین قاف قدرت را به کاف کن قرین