هوس گوی
متضادها
زاهد، پارسا
لغت نامه دهخدا
هوس گوی. [ هََ وَ ] ( نف مرکب )سوفسطایی. اهل سفسطه. ( یادداشت مؤلف ):
شراب حکمت شرعی خورید اندر حریم دین
که محرومند ازاین عشرت هوس گویان یونانی.سنائی.
فرهنگ فارسی
سوفسطایی اهل سفسطه
جمله سازی با هوس گوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 خم چوگان فلک راه ترا می پاید دل خود بر سر میدان هوس گوی مکن
💡 پشت که چوگان شود از عاشقی در هوس گوی زنخدان شود
💡 در ادبیات کلاسیک فارسی، بارها از شخصیتهای هوس گوی که تنها به دنبال لذتهای گذرا هستند، به عنوان نماد بیثباتی و بیاخلاقی یاد شده است.
💡 او با آن رفتار هوس گوی و بیثبات خود، توانست تمام اعتماد دوستان و نزدیکانش را در مدت زمان بسیار کوتاهی از دست بدهد.
💡 انسان باید تلاش کند تا از رفتارهای هوس گوی دوری کرده و به دنبال رسیدن به بلوغ فکری و اخلاقی در طول زندگی خود باشد.