نرم گوی

نرم گوی. [ ن َ ] ( نف مرکب ) نرم گو. نرم زبان. نرم گفتار. باادب:
درشتی ز کس نشنود نرم گوی
سخن تا توانی به آزرم گوی.فردوسی.چو کافور موی و چو گلبرگ روی
دل آزرم جوی و زبان نرم گوی.فردوسی.پس آنگاه با هندوی نرم گوی
به سوگند و پیمان شد آزرم جوی.نظامی.

نرم گو نرم زبان نرم گفتار

💡 درشتی ز کس نشنود نرم گوی به جز نیکویی در زمانه مجوی

💡 سخن نرم گوی ای جهاندیده مرد میارای لب را بگفتار سرد

💡 پس آنگاه با هندوی نرم گوی به سوگند و پیمان شد آزرم جوی

💡 ابا نیکمردان سخن نرم گوی به گفتن ره شرم و آزرم جوی

💡 چو بینیش با او سخن نرم گوی برهنه مکن تیغ و منمای روی