موائد

کلمه «موائد» جمع «مائده» است و در زبان فارسی دو معنای اصلی دارد. معنای اول آن «خوان پرطعام» یا سفره‌ای است که انواع خوراکی‌ها بر آن چیده شده و معمولاً در مجالس و ضیافت‌ها استفاده می‌شود. در این معنا، «موائد» نماد فراوانی و بخشندگی است و در متون طبخ و آشپزی به کار می‌رود. معنای دوم، در برخی منابع قدیمی، به بلاها و سختی‌ها نیز اشاره دارد، یعنی «دواهی» یا مشکلات و سختی‌های زندگی. با این حال، کاربرد رایج و مشهور آن همان «خوان غذا» است که جمع «مائده» را تشکیل می‌دهد و در ادبیات و متون کلاسیک فارسی بسیار دیده می‌شود. به طور مثال، عبارت «از الوان موائد مطبخ خاص به قدر کفایت» به معنای بهره‌گیری از انواع خوراکی‌ها در سفره خاص است. این واژه علاوه بر جنبه مادی، در متون عرفانی و ادبی گاهی به معنای رزق و نعمت الهی نیز به کار رفته است. در فرهنگ عمید و لغت‌نامه دهخدا، «موائد» به صراحت به «مائده» ارجاع داده شده است و همان خوان پرنعمت را نشان می‌دهد.