واژه «مُنادا» از اصطلاحات مهم دستور زبان فارسی و عربی است و به اسم، شخص یا چیزی گفته میشود که مورد خطاب قرار میگیرد یا صدا زده میشود. این واژه از ریشه «ندا» به معنای صدا زدن و فراخواندن گرفته شده است و در جملههای ندایی نقش مخاطب را بر عهده دارد. هنگامی که گوینده میخواهد توجه فردی را جلب کند یا او را مستقیماً مورد خطاب قرار دهد، از منادا استفاده میکند. معمولاً پیش از آن حرف ندا، مانند «ای» یا «یا»، میآید؛ هرچند گاهی نشانههای دیگری نیز این نقش را ایفا میکنند. برای مثال، در عبارت «ای دوست!» واژه «دوست» منادا است، زیرا شخصی است که مورد خطاب قرار گرفته است. همچنین در واژههایی مانند «خدایا!» و «سعدیا!» اسم اصلی منادا به شمار میرود و حروف افزودهشده در پایان کلمه نقش نشانه ندا را دارند. در دستور زبان، ترکیب حرف ندا و منادا را اسلوب ندا مینامند که برای خطاب، درخواست، توجه دادن یا بیان احساسات به کار میرود. مورد خطاب میتواند انسان، حیوان، شیء، پدیده، مفهوم یا هر موجود حقیقی و فرضی باشد، مشروط بر آنکه گوینده آن را مستقیماً صدا بزند و مخاطب سخن خود قرار دهد. این ساختار در ادبیات فارسی، بهویژه در شعر و نثر ادبی، کاربرد فراوانی دارد و به سخن حالتی عاطفی، خطابی و تأثیرگذار میبخشد. بنابراین، این اصطلاح به کسی یا چیزی گفته میشود که در یک جمله ندایی مورد خطاب قرار گرفته و گوینده او را صدا میزند.
منادا
فرهنگ عمید
در دستور زبان، کسی که خوانده شده است.
دانشنامه آزاد فارسی
مُنادا
در دستور زبان، اسم یا جانشین اسمی که در جمله مورد ندا و خطاب قرار می گیرد و نقش آن را منادایی یا ندایی می گویند؛ مثل کلمات «دوست»، «خداوند»، «حسین» در شبه جمله های «ای دوست!» «خداوندا!» «یا حسین!»
جمله سازی با منادا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 به اسمی که مورد ندا قرار میگیرد منادا میگویند؛ مثلاً در مثالهای بالا، کلمات «خدا، مردم، علی، حافظ، دوستان» منادا هستند.