محمودا

ستوده، پسندیده

مذموم

محمودا. [ م َ ] ( اِخ ) بروجردی. از شاعران معاصر نصرآبادی صاحب تذکره است و نصرآبادی در حق وی گوید: بی تکلف سخنانی داشت که از نمکی خالی نبود. مدتی مقیم هند بود و سپس به اصفهان بازگشت. تخلص شعری او یتیم است و این دو بیت از اوست:
من عاشقم و یار به کام دگران است
چون غُرّه شوال که ماه رمضان است.
کوه غم بر دل نشست و آه سردی برنخاست
آسمانی بر زمین افتاد و گردی برنخاست.( تذکره نصرآبادی ص 395 ).

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
حمد (۶۸ بار)