فسونی

فسونی. [ ف ُ ] ( ص نسبی ) منسوب به فسون. ساحر. جادوگر.
فسونی. [ ف ُ ] ( اِخ ) محمودبیک فسونی. گویند از تبریز است. کارمند دفتر است و سیاق را خوب میداند. حسن صورت و سیرت هم دارد. این ابیات از اوست:
مُردم از غم سخن از رفتن خود چند کنی
این نه حرفی است که گویی و شکرخند کنی
گشته غیر از تو دل آزرده و من در تابم
که دلش باز به آزار که خرسند کنی...( از مجمع الخواص ص 203 ).فسونی از شعرای دوره شاه عباس اول صفوی است.

منسوب به فسون. جادوگر

💡 توان گفتن که خوابی یا فسونی است حجاب چهره آن بی چگونی است

💡 نو فسونی است مرا سخت عجب پیشتر آ تا به گوش تو فروخوانم ای بینایی

💡 علاج درد من از پرسشی توان کردن فسونی از لب لعل کرشمه زا بنمای

💡 فسون‌گر در حدیث چاره‌جویی فسونی به ندید از راست‌گویی

💡 در پیش دل خویش هر افسانه که گفتم گفتنی که فسونی ز پی بستن خواب است

💡 گر فسونی یاد داری از مسیح کو لب و دندان عیسی ای قبیح