واژه «کارزی» در اصل صفتی نسبی است و به کسی یا چیزی گفته میشود که به «کارز» منسوب باشد. «کارز» نام آبادی یا روستایی در نزدیکی نیشابور بوده و از این رو، افرادی که از آن ناحیه برخاستهاند یا به آن وابستگی داشتهاند، «کارزی» نامیده میشدند. این واژه در متون تاریخی، جغرافیایی و ادبی به عنوان یک نسبت مکانی به کار رفته است و بیشتر برای معرفی خاستگاه افراد کاربرد داشته است. همچنین در برخی منابع، «کارزی» صورت دیگری از نسبت به «کارزين» دانسته شده است؛ شهری تاریخی که در نواحی جنوب ایران قرار داشته و در متون کهن با نامهای گوناگون از آن یاد شده است. کاربرد این واژه در اشعار حماسی و ادبی نیز نشان میدهد که در گذشته به عنوان شناسهای برای معرفی محل زندگی یا زادگاه اشخاص شناخته میشده است. بنابراین، این واژه بیش از آنکه دارای معنایی مستقل باشد، واژهای نسبی است که بر تعلق فرد یا شیء به منطقهای به نام کارز یا کارزين دلالت میکند و جنبه جغرافیایی و هویتی دارد.
کارزی
لغت نامه دهخدا
کارزی. [ رِ ] ( ص نسبی ) منسوب به کارز. رجوع به کارز شود:
بدو گفت کای شاه بیدارزی
ز بازارگانان منم کارزی.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 9 ص 2736 ).
کارزی. ( اِخ ) کارزین. بقول یاقوت در معجم البلدان در عنوان «کارزین » بتقدیم مهمله بر معجمه یکی از صور نسبت به همین کلمه یعنی به کارزین است. ( شدالازار جنید شیرازی بتصحیح و تحشیه مرحومان علامه محمد قزوینی و عباس اقبال، حاشیه ص 448 ). و رجوع به کارزین شود.
جمله سازی با کارزی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 نام قدیم جغتای کارزی بوده که در اثر کثرت استعمال و تغییر واژگان به قارزی تبدیل شدهاست. برخی معتقدند پیدایش جغتای ناشی از مهاجرت اولوس جغتای از نواحی ماوراءالنهر (آسیای مرکزی) به محل کنونی بوده و در نتیجه نام این محل را به نام جغتای که فرمانروای اولوس بوده نامیدهاند.
