لغت نامه دهخدا
چراغ کاروان. [ چ َ / چ ِ غ ِ کارْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) چراغی باشد که کاروانان بر چوبی بلند برافروزند تا واماندگان و مترددان بروشنائی آن بمأوای خود برسند بآسانی. ( آنندراج ):
باشد از پروانه امرش درین خلوتسرای
سالکان را خضر پیغمبر چراغ کاروان.اثر ( از آنندراج ).