پالمیر

پالمیر. ( اِخ ) شهر مشهور در برّالشام که امروز آنرا تَدمُر یعنی شهر نخل گویند واکنون دهکده ای ویران است بسوریه که سابقاً خاصه در زمان سلطنت زنوبی شهری بزرگ بوده است و رومیان آنرا در سال 272م. مسخر کردند و اورلین آنرا خراب کرد و درتمام قرون وسطی متروک ماند. خرابه های این شهر که درقرن هفدهم میلادی کشف شد از لحاظ صنعت کم ارزش است.

شهری مشهور در برالشام که آنرا تدمر ( شهر نخل ) نامند و اکنون دهکده ای ویران در سوریه است.
شهری مشهور در برالشام امروز

پالْمیر (Palmyra)
پالْمیر
پالْمیر
(یا: تَدمُر) از شهرهای مهم سوریه در دوران اشکانی و ساسانی. پالمیر مرکز تمدن نَبَطی و یکی از مادر شهرهای پارتی در صحرای سوریه بود و بر سر راه دورا اوروپوس به دمشق قرار داشت. پالمیر بیشتر شهری عربی و آرامی به شمار می رفت تا ایرانی یا رومی ـ یونانی. در حقیقت سکنۀ تدمر را اعراب و اقوام سامی تباری تشکیل می داد که با فرهنگ و هنر هلنی آشنا بودند. در پرستشگاه های تدمر خدایان بِینُ النَّهرینی چون بَعل و آگارگاتیس پرستش می شدند. بازرگانان عرب پالمیری به خطوط و زبان های یونانی و آرامی می نوشتند و نیز نمونه های کهن و ابتدایی خط عربی در پالمیر ابداع شد. هنر در تدمر همانند هترا بود و تندیس ها را به شیوۀ پیکرتراشان هترا می ساختند. هنرمندان پالمیری در ساخت نقوش برجسته به شیوۀ تمام رخ نمای پارتی توجه بیشتری داشتند. در لشکرکشی تِرایانوس به قلمرو اشکانی، پالمیر به قلمرو روم افزوده شد و سپس هادِریانوس، جانشین ترایانوس، دژی مستحکم در آن جا ساخت. در ۲۶۰م اودِناتوس حاکم پالمیر توانست سپاه شاپور اول ساسانی را به سختی شکست دهد. در پی این پیروزی که روم آن را انتقام شکست و اسارت والریانوس می دانست، سنای روم به اودناتوس لقب گایوس، به معنی سپهسالار بزرگ، داد. در ۲۶۰ـ۲۷۲م پالمیر به قدرتی منطقه ای تبدیل شد و توانست فلسطین، مصر و جنوب آناتولی را به قلمرو خود بیفزاید. مارکوس اورِلیانوس امپراتور روم در ۲۷۲م پالمیر را در هم کوبید و برچید. نیز ← اودناتوس؛ زنوبیا

💡 اگر امیر پالمیر اوذینه، پس از اسیر شدن والرین، هنگام ضعف قدرت رومیان، حکومت را به دست نگرفته بود، شرق از دست می‌رفت. اما وی، پس از آنکه نخستین‌بار عنوان «شاه» یافت، سپاهی فراهم آورد، با همسرش زنوبیا، پسرانش به جنگ ساسانیان شتافت. در آغاز نصیبین و قسمت‌های وسیعی از شرق و همچنین سراسر بین‌النهرین را در دست خود گرفت و آنگاه شاه مغلوب را ناگزیر به فرار کرد. سرانجام تا تیسفون و تعقیب شاپور و فرزاندان او پرداخت، همسران او را به اسارت گرفت و غنایم بزرگی نیز به چنگ آورد...

💡 در نهایت از بهار سال ۲۶۷ به بعد بود که شاپور از شر این حریف خطرناک رهایی یافت؛ به هرحال پالمیر به علت وضع جغرافیایی مساعد خود و از برکت اقدامات پیروزمندانه اوذینه به یک دولت قدرتمند حائل بین روم و ساسانی تبدیل شده بود.