گابیان

لغت نامه دهخدا

گابیان. ( اِخ ) ناحیتی است قدیم شامل اسپهان [ اصفهان ]. رجوع به گابه و گابس و گابی ین شود.

جمله سازی با گابیان

در کتیبه‌های پارسی هخامنشی، انزان شامل ناحیهٔ اصفهان و اطرافش بوده و پیش از کورش، مرکز قدرت هخامنشیان در این ناحیه بوده و پس از کورش انزان به گابیان تبدیل یافته و استرابن هم آن را به همین نام خوانده‌است و گابیان رفته رفته به جی تغییر یافت.