پای برجای

پای برجای. [ ب َ ] ( ص مرکب ) پابرجا. استوار. ستوار. پایدار. ثابت. مستقیم. راسخ. ایستاده. محکم. وطید. ثابت قدم:
چو گفتار پیران بران سان شنید
سپه را همه پای برجای دید.فردوسی.چو مهراب را پای برجای دید
بسرش اندرون دانش و رای دید.فردوسی.گرت باید که مرکزی گردی
زیر این چرخ دایره کردار
پای برجای باش و سرگردان
چون سکون و تحرک پرگار.سنائی.چو بینی که زن پای برجای نیست
ثبات از خردمندی و رای نیست.سعدی.- پای برجای بودن کسی را؛ کار بسامان بودن او را:
بدو گفت هرمزد کاین رای نیست
که اکنون ترا پای برجای نیست.فردوسی.

( صفت ) پا برجا استوار ثابت قایم. یا پای بر جای بودن. کار بسامان بودن. یا پای بر جای کردن. استوار کردن تثبیت. یا پای بر جای نگهداشتن.از حد خود نگذشتن.

💡 بدو گفت هرمز که این رای نیست که اکنون تو را پای برجای نیست

💡 ولی هر جا هوس شد پای برجای کشد عشق گرامی از میان پای

💡 گر این سرکش نبودی پای برجای نماندی تاج بر سر تخت بر پای

💡 به فعل و عمل پای برجای دار که قول مجرّد نباید بکار

💡 چه نشینم که فتنه بر پای است رایت عشق پای برجای است