نعره زنان

نعره زنان. [ ن َ رَ / رِ زَ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) فریادکنان. ( ناظم الاطباء ). غریوان:
گرازان و چون شیر نعره زنان
سمندش جهان و جهان را کنان.فردوسی.هر شب به سیر کویش از کوچه خرابات
نعره زنان برآیم یعنی که مست اویم.خاقانی.نیمشبی سیمبرم نیم مست
نعره زنان آمد و در درشکست.عطار.عالمی را لقمه کرد و درکشید
معده اش نعره زنان هل من مزید.مولوی.مرغان چمن نعره زنان دیدم و گریان
ز این غنچه که از طرف چمنزار برآمد.سعدی.بلبل خوش الحان و دیگر مرغان بر آن بهزاردستان از نشاط نعره زنان. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 28 ).
نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره زنان جامه دران می داری.حافظ.این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد.حافظ.

فریادکنان، در حال نعره زدن.

۱ - ( صفت ) جمع نعره زن. ۲ - در حال نعره زدن: ( قطران )... نعره زنان و اشتلم کنان اسب می تاخت...

💡 در باغ بیا تا که ببینی گل و بلبل از شوق همه نعره زنان جامه درانند

💡 گل ز شوق رخ نو جامه درانست به باغ بلبل از مستی تو نعره زنان نیز چنان

💡 ای بسا شب که من از آتششان همچو سپند بوده‌ام نعره زنان رقص کنان بر درشان

💡 از بسکه شدم جامه دران نعره زنان هم دست و دلم از کار شد و تاب و توان هم

💡 به قیامت ز لحد نعره زنان برخیزم چو سر خاک من ای دوست گذاری گذری

💡 این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو ای آه را پناه او ما را که می‌کشاند