ناچمان

لغت نامه دهخدا

ناچمان. [ چ َ ] ( نف مرکب ) عاجز و ناتوان در حرکت. ( ناظم الاطباء ). ناخرام. بی حرکت. ناخوش احوال. بی حال. که چمیدن و خرامیدن نتواند:
همی گفت زندان و بند گران
کشیدم همی ناچمان و چران.فردوسی.فرنگیس نالنده بود این زمان
بلب ناچران و بتن ناچمان.فردوسی.

جمله سازی با ناچمان

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 همی‌گفت زندان و بندگران کشیدم بدم ناچمان و چران

💡 او که خود را فردی بسیار مهم می‌دانست، در برابر حقیقت تلخ و رفتارهای ناچمان دیگران، به شدت دچار فروپاشی روحی و روانی شد.

💡 در آن داستان قدیمی، قهرمان داستان با وجود تمام سختی‌ها، هرگز تسلیم رفتارهای ناچمان و حیله‌های پست دشمنان خود در طول مسیر نرفت.

💡 نباید اجازه دهیم که افرادی با دیدگاه‌های ناچمان، مسیر پیشرفت و موفقیت‌های بزرگ ما را در زندگی شخصی و اجتماعی مسدود کنند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران