مانوش

مانوش. ( اِخ ) نام کوهی است که منوچهر در آن کوه متولد شد و آن را مانوشان هم می گویند. ( برهان ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). چنین نامی در شاهنامه و فهرست ولف نیامده ولی در بندهش مانوش ( منوش ) هم به کوهی اطلاق شده که منوچهر در آن تولد یافته و هم نام چندتن از نیاکان منوچهر است. از جمله مانوش پسر «کی پشین » و پدر «کیوجی ». در فصل 12 بندهش بند 2 چنین آمده: کوه «زرذز» که آن را نیز مانوش گویند از سلسله جبال البرز است. و نیز در بند ده همین فصل آمده: کوه مانوش بسیار بزرگ است، کوهی است که منوچهر در بالای آن تولد یافت و در «زامیادیشت » بند 1 در جزو کوهها از کوه منوشه اسم برده شده و پس از آن از کوه «زرذز» یاد شده بنابراین «زرذز» کوهی است نزدیک کوه مانوش ( که در بندهش هر دو یکی محسوب شده ). ( حاشیه برهان چ معین ). و رجوع به یشتها تألیف پورداود ج 2 ص 50 شود.

نام چند تن از نیاکان منوچهر از جمله: مانوش پسر [ کی پشین ] و پدر [ کیواوجی ] است.

اسم: مانوش (پسر) (کردی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: manush) (فارسی: مانوش) (انگلیسی: manush)
معنی: نام کوهی، نام چندتن از نیاکان منوچهر پادشاه پیشدادی

رجوع شود به:منوشان

💡 چو مانوش را شد درست این گمان بیاورد دستور را در زمان

💡 ز کردار شه گشت مانوش شاد به دستور خویش این سخن برگشاد

💡 اگر شاه فرمان کند با رهی فرستم به مانوش از این آگهی

💡 ز گوهر بسی پیش مانوش برد که دیدار گوهر دل و هوش برد

💡 به یک هفته آمد به روم آن نوند چو از نامه بگشاد مانوش بند

💡 نه از رومیان روزی آمد گناه نه مانوش مست است از آزار شاه