پاک تن

پاک تن. [ ت َ ] ( ص مرکب ) پاکیزه تن. پاک بدن. || پارسا. عفیف. مقابل. پاکجامه. ناپاکتن:
چنان پاک تن بود و روشن روان
که بودی بر او آشکارا نهان.دقیقی.چو نستور گردنکش پاک تن
چو نوش آذر آن پهلو رزم زن.دقیقی.که او هست رویین تن و رزم زن
فرایزدی دارد آن پاک تن.فردوسی.زن پاکتن را به آلودگی
برد نام و یازد به بیهودگی.فردوسی.یکی مجلس آراست [ کیخسرو ]با پیلتن
رد و موبد و خسرو پاک تن
فراوان سخن راند از افراسیاب
ز درددل خویش وز رنج باب.فردوسی.ز من پاک تن دختر من بخواه
بدارش به آرام در پیشگاه.فردوسی.چنین گفت کین پاکتن چهرزاد
ز گیتی فراوان نبوده ست شاد.فردوسی.تو تا زادی از مادر پاکتن
سپر کرده پیشم تن خویشتن.فردوسی.همی گفت اگر نوذر پاک تن
نکشتی پی و بیخ من بر چمن.فردوسی.سخن گوی و روشندل و پاک تن
سزای ستودن بهر انجمن.فردوسی. || نیکواندام. نیک اندام. نیکچهر:
جوانی برآراست [ ابلیس ] از خویشتن
سخنگوی و بینادل و پاک تن.فردوسی.

۱. پاکیزه تن، کسی که تن و بدنش آلوده نباشد.
۲. [قدیمی، مجاز] پارسا، عفیف.
۳. [قدیمی، مجاز] نجیب و اصیل.
۴. [قدیمی، مجاز] نیکواندام.

( صفت ) ۱- پاکیزه تن پاک بدن. ۲- پارسا پا کجامه عفیف مقابل ناپاک تن. ۳- نیک اندام نیکو اندام نیکچهر.
پاکیزه تن عفیف

💡 زناف همایون شه پاک تن به یکسو نمود آن زمان پیرهن

💡 همه نوریان پیکری تابناک درآن پیکر آن پاک تن جان پاک

💡 که ای روح پاک تن ممکنات ازین تنگدستی مرا ده نجات

💡 به فردوس فردوسی پاک تن شود خرم از باغ فردوس من

💡 چه گویم مدح میر دین حسن را دگربار آن حسین پاک تن را

💡 جان می بردم به سوی آن عالم پاک تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک