هب لی

هب لی. [ هََ ] ( ع جمله فعلیه امری ) اشارت و تلمیح به دعای سلیمان ( ع ) که گفت رب اغفر لی و هب لی ملکا لاینبغی لاحد من بعدی؛یعنی ای پروردگار ببخش مرا ملکی که سزاوار نیست و نزیبد هیچکس را از پس من. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ).، هبلی. [ هَِ ب ِل ْ لا ] ( ع اِ ) خرامش. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تبختر در راه رفتن. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( تاج العروس ): هو یمشی الهبلی. ( اقرب الموارد ). || ( ص ) مختال. ( معجم متن اللغة ).

اشارت و تلمیح بدعای سلیمان که گفت ای پروردگار به بخش مرا ملکی که سزاوار نیست و نزیبد هیچکس را از پس من.
خرامش تبختر در راه رفتن

💡 همانا رب هب لی گفت گر سلطان جم حشمت بدین انگشتری مرکامرانی را منعم شد

💡 من که حلقه بر در جان میزنم رب هب لی چون سلیمان میزنم

💡 در ملک رحمتت در « هب لی » زد آسمان یک گوشه از ولایت جاه و جلال یافت

💡 سلیمانی است این همت به ملک خاص درویشی که کوس رب هب لی می‌زنند از پیش میدانش

💡 شهان ملت و اعجاز نپسندی که نپسندند دعای رب هب لی کردن از ننگ سلیمانی

💡 هر آنچه هست ز نظمم هباء منثور است مرا ز ملکت هب لی خلاص ده ز هبا