چاشت خور
مترادفها
ناهار
لغت نامه دهخدا
چاشت خور. [ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) خورنده چاشت. || چاشته خور. کسی که یک بار مزه چیزی را چشیده باشد و سپس همیشه در آرزوی آن بود. ( ناظم الاطبا ). و رجوع به چاشته خور و چاشتی خور و چشته خور شود.
فرهنگ فارسی
چاشته خور. کسیکه یک بار مز. چیزی را چشیده باشد و سپس همیشه در آرزوی آن بود.
جمله سازی با چاشت خور
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 رنجهای تا به رخت چاشت خورم که فلک بر دل من چاشت خور است
💡 ز پیش آنکه او بر تو خورد شام تو بر وی چاشت خور تا تو بری نام
💡 در فرهنگ سنتی قدیمی، چاشت خور میانروز با غذاهای خونگی و خوشطعم تهیه میشد تا انرژی لازم برای فعالیتهای عصر را فراهم کند.
💡 خانوادهها معمولاً در زمان چاشت خور دور هم جمع میشدند و در کنار صرف غذا، درباره اتفاقات روزمره زندگی خود با هم گفتگو میکردند.
💡 پس از یک صبح پرکار، چاشت خور لذتبخش در فضای آرام باغ، میتوانست خستگی را از تن تمام اعضای خانواده به طور کامل خارج کند.