وا کرده

واکرده. [ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) بازکرده. ( آنندراج ). گشوده. گشاده:
هم بر ورق گذشته گیرش
واکرده و درنوشته گیرش.نظامی.صائب بجز از جبهه واکرده تقدیر
مانع نشود هیچ سپر تیر قضا را.صائب ( آنندراج ).|| دست خورده. مقابل سربسته. جعبه یا بسته ای که در آن را گشوده باشند.

( صفت ) - باز کرده گشوده: (( هم بر ورق گذشته گیرش وا کرده و در نوشته گیرش. ) ( نظامی ) ۲ - سرپوش برداشته. ۳ - گسترده ( فرش و جز آن ). ۴ - جدا کرده. ۵ - فارغ کرده. ۶ - چیده. ۷ - بریده. ۸ - دست خورده مقابل سر بسته.
باز کرده. یا دست خورده

💡 جبهه وا کرده طوطی را به گفتار آورد شد فراموشم سخن، آیینه سیمایی کجاست؟

💡 حاجبانت در به روی سایلان وا کرده اند هیچ کس از پاسبانانت نباشد دادخواه

💡 بغل وا کرده می‌تازد به استقبال مرگ خود دل هرکس به مرگ دیگری خشنود می‌گردد

💡 چون صدف تبخاله ای هر گوشه لب وا کرده است از لب من گریه آتش عنان چون بگذرد؟

💡 صبا چون حلقه در چشم در راه تو وا کرده منه از محفل خود زینهار ای شمع پا بیرون

💡 نظر در دامن دریای خم وا کرده ام صائب کی از دست سبو چشم نوازش ساغرم دارد؟