یأجوج در ریشه لغوی خود، که ریشهٔ عربی دارد، به شخصی اطلاق میشود که وظیفهی بر افروختن آتش را بر عهده دارد؛ به عبارت دیگر، آتشافروز است. این معنا در برخی متون کهن نظیر آنندراج ثبت شده است. با این حال، کاربرد این واژه اغلب در پیوند با ترکیب مشهور یأجوج و مأجوج است که در متون دینی و تاریخی به دو قوم یا گروهی عظیم اشاره دارد که در پسِ سدی عظیم محبوساند و در آخرالزمان رها خواهند شد. از اینرو، در بسیاری از متون، واژه «یأجوج» به تنهایی به این مفهوم اسطورهای ارجاع داده میشود.
بر اساس برخی پژوهشهای تاریخی، به ویژه با استناد به گزارش مورخان ارمنی، نام یأجوج میتواند به سرزمینی خاص در جغرافیای تاریخی ارمنستان اشاره داشته باشد. این روایتها به دورههای پادشاهی ارمنستان بازمیگردند، جایی که پادشاهانی چون آرشاک اول، در راستای سیاستهای پدران خویش، به جنگ با اقوام همسایه، نظیر اهالی پونت، میپرداختند. در همین اثنا، تحولات ژئوپلیتیک منطقهای، بهویژه در نواحی کوهستانی قفقاز، موجب بروز اختلالاتی بزرگ در این مناطق گردید.
این اختلالات در گذرگاههای کوه قفقاز، به ویژه در منطقهای که بلغارها در آن سکونت داشتند، به مهاجرت گستردهی مردمان انجامید. بنا بر این متون، گروههای بسیاری از این جمعیتهای آواره به قلمرو ارمنستان پناه آوردند و برای مدتی در صفحات حاصلخیز، که در جنوب سرزمین گگ واقع شده بودند، به سکونت موقت پرداختند. این اسکان موقت، نشاندهندهی تأثیرگذاری مداوم عوامل محیطی و نظامی بر تحرکات جمعیتی در مرزهای شمالی فلات ایران و آناتولی بوده است.
