گسسته دم

گسسته دم. [ گ ُ س َس ْ ت َ / ت ِ دَ ] ( ص مرکب ) آنکه از پس دویدن مانده باشد و نفسش گسسته باشد. ( آنندراج ). آنکه نفسش بند آمده باشد:
پیوسته باد عزّت و فرّ و جلال او
بدگوی را بریده زبان و گسسته دم.فرخی.نگر که در پی بویت دویده بود صبا
که وقت صبحدمش خوش گسسته دم دیدم.ظهوری ( از آنندراج ).

۱. نفس بریده.
۲. آن که از خستگی نفسش بند آمده باشد.

💡 نمانده تاب غمش خاطر رقیب مجوی کسی چه در پی صید گسسته دم گردد

💡 بلبل جان گسسته دم بی گل سوری رخت طوطی طبع بسته لب بی شکر مقال تو