گرد کافور

گرد کافور. [ گ َ دِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از موی سفید است:
اندوده رخش زمان بزرآب
آلوده سرش به گرد کافور.ناصرخسرو.

💡 هوا لاف سرچشمه نور زد زمانه دم از گرد کافور زد

💡 مرا گرد کافور و خاک سیاه همانست و هم بزم و هم رزمگاه

💡 همی گرد کافور گیرد سرم چنین کرد خورشید و ماه افسرم

💡 زهی از عنبر سارا کشیده رقم بر گرد کافور رباحی