کاستیل

کاستیل. ( اِخ ) کاستییا. قَشتالَه. ( اعلام المنجد ). رجوع به قشتاله شود.

ناحیه ایست در مرکز شبه جزیره ایبری که یک ثلث مساحت آن را تشکیل میدهد. کاستیل قدیم دارای ۲ / ۱۶۲ / ٠٠٠ تن سکنه است. در قسمت جنوبی آن کاستیل نو قرار دارد که دارای ۵ / ۶۴۷ / ٠٠٠ تن سکنه است.

کاسْتیل (Castile)
(در منابع اسلامی: قَشْتاله) مملکتی در قرن ۱۰م و مشتمل بر فلات مرکزی اسپانیا. اتحاد آن با آراگون در ۱۴۷۹م، که ماحصل وصلت فردیناند و ایزابل بود، به تشکیل دولت اسپانیا انجامید که آن زمان تحت سلطۀ اعراب مغربی بود. کاستیل مشتمل بر دو حوضۀ بزرگ بود که با دو رشته کوه سیِرا دِ گرِدوس و سیِرا دِ گوئاداراما از هم جدا می شدند و به کاستیل کهن و کاستیل نو شهرت داشتند. این ناحیه امروز دو منطقۀ کاستیلیا ـ لئون و کاستیلیا ـ لامانچا را تشکیل می دهد. گسترش قلمرو کاستیل از ناحیۀ کوچکی در شمال آغاز شد. در قرن ۱۱م، کاستیل کهن با لئون متحد شد؛ مملکت تولدو در ۱۰۸۵م از چنگ مسلمانان مغربی خارج و به کاستیل نو بدل شد و طلیطله پایتخت کل آن ناحیه شد. کاستیل در ۱۴۷۹م با آراگون متحد شد و، پس از تارومار اعراب مغربی در ۱۴۹۲م، فردیناند و ایزابل مملکت کاتولیک اسپانیا را بنا نهادند.

💡 بسیاری از ساکنان جزایر قناری در دهه ۱۴۳۰ میلادی به مسیحیت گرویدند. حاکمیت بر این جزایر بین پرتغال و پادشاهی کاستیل مورد مناقشه بود. عدم وجود کنترل مؤثر بر این جزایر موجب گشته بود این مکان هر از گاهی مورد حملات جهت به بردگی گرفتن ساکنان واقع شود.

💡 اوبرژ دو کاستیل بین سالهای ۱۷۴۱ تا ۱۷۴۴، در زمان مانوئل پینتو دا فونسکا، به سبک باروک اسپانیایی برچیده و دوباره ساخته شد. ساختمان جدید با طرح‌های آندره آ بلی ساخته شد و نظارت بر ساخت و ساز برعهده دومنیکو کاشیا بود. برخی از تغییرات، از جمله بزرگ شدن در اصلی، در سال ۱۷۹۱ انجام شد.

💡 اوبرژ دو کاستیل به سبک باروک ساخته شده‌است. این ساختمان دارای دو طبقه با نقشه مستطیل شکل و یک حیاط مرکزی است. نمای آن به یازده جناح توسط ستونهای باریکی تقسیم شده‌است. پنجره‌های تزئین شده در نمای فرورفتگی تنظیم شده اند. این ساختمان دارای کرنیس ادامه‌دار است و گوشه‌های آن به سبک روستیک تزیین شده‌است.

💡 اوبرژ دو کاستیل در سالهای ۱۵۷۳–۱۵۷۴ به طراحی معمار جیرولامو کسار ساخته شد. مهمانسرای اصلی، که نقش اوبرژ د کاستیل و پرتغال در بیرگو، پایتخت سابق را به عهده گرفت، به سبک مانیریست ساخته شد و از آن به عنوان ابتکاری‌ترین طرح مهمانسرا یاد می‌شد. ساختمان یک طبقه داشت و ستوان‌های چوبی نمای آن را به ۱۱ بخش تفسیم کرده بودند. طرح مهمانسرا از نقاشی اواخر قرن هفدهم و نقاشی اوایل قرن هجدهم الهام گرفته شده بود.