کاتار
لغت نامه دهخدا
کاتار. ( اِخ ) از کلمه یونانی به معنی تصفیه شده ها. فرقه ای از زنادقه در قرون وسطی از اصل اسلاو که در فرانسه به صورت «البیژوا» درآمدند. آثار مانویت در این فرقه دیده میشود.
جمله سازی با کاتار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در دوران سَدههای میانه، همواره کلیسا در صدد تثبیت استیلای سیاسی خود بر اروپا بود؛ ولی تفتیش عقاید به شکل سازمانیافته متأخرتر پدید آمد. دستگاه پاپ همواره از بهچالشکشیدهشدنِ اقتدارش وحشت داشته و در قرون وسطای پسین به علت افزایش فساد کلیسا و رشد سواد، جنبشهای بدعتگذارانه شدیدتر شد. تا آنکه نخستین نشانههای مقاومت شدید کلیسا در اواخر قرن دوازدهم هنگامی نمایان شد که در ناحیهای در جنوب فرانسه به اسم لانگدوک، جنبش بدعتگذارانهٔ عظیمی به وجود آمد که پیروانش خود را کاتار (به معنی پاک و خالص) و در جنوب فرانسه و شمال ایتالیا والدوسیان مینامیدند. فرقه والدوسیان مخالفتهای خود را از سالهای ۱۱۷۰ میلادی آغاز کردند.
💡 کشور کاتار با بهرهگیری از ذخایر عظیم گاز طبیعی، در سالهای اخیر به یکی از ثروتمندترین و توسعهیافتهترین کشورهای منطقه خلیج فارس تبدیل شده است.
💡 میزبانی مسابقات جهانی فوتبال نشان داد که کاتار توانایی بالایی در مدیریت رویدادهای بزرگ بینالمللی و ایجاد زیرساختهای ورزشی مدرن در جهان دارد.
💡 سرمایهگذاریهای کلان شرکتهای دولتی کاتار در عرصههای مختلف اقتصادی، باعث ایجاد تحولات زیربنایی گسترده در ساختار اجتماعی و شهری این کشور شده است.