پر طمع

پرطمع. [ پ ُ طَ م َ ]( ص مرکب ) که چشمداشت بسیار دارد. طماع:
قناعت سرافرازد ای مرد هوش
سر پرطمع برنیاید ز دوش.سعدی.چه خوش گفت خرمهره ای در گلی
چو برداشتش پرطمع جاهلی.سعدی.

آن که طمع بسیار دارد.

( صفت ) که طمع بسیار دارد طماع.

💡 درونی پر طمع جامی مزن طعن که در طبع فلان ممسک کرم نیست

💡 لشکرش شد پر طمع تا لشکر جودش بدید در چنان لشکر طمع را لشکری کردن سزد

💡 داد از دل پر طمع چه دارم بر خیره چرا کنم سر از داد

💡 قناعت سرافرازد ای مرد هوش سر پر طمع بر نیاید ز دوش

💡 چه خوش گفت خرمهره‌ای در گلی چو برداشتش پر طمع جاهلی