پای گل

پای گل. [ ی ِ گ ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پای گلبن. زیر گلبن:
مده جام می و پای گل از دست
ولی غافل مشو از دهر سرمست.حافظ.

پای گلبن زیر گلبن

💡 بهار می رسد، آیا بود که در چمنی نشسته پای گل و یاسمین تو باشی و من؟

💡 صحبت مستان تمام عمر در پای گل است بلبلان را گرچه صحبت بر سر گل می‌شود

💡 گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش گر نخیزد پیش پای گل زجا می زیبدش

💡 گل آمد به کف جام جامی چه عیب که در پای گل جام گلگون خورم

💡 در پای گل میان چمن جام می بکف واندر کنار سرو خرامانم آرزوست

💡 با گونه چو لاله بیاور شراب پیر در پای گل که عالم فرتوت شد جوان