نوخیز

نوخیز. [ ن َ / نُو ] ( نف مرکب ) نوبرآمده. تازه. نازک. ( ناظم الاطباء ). نوخاسته. ( فرهنگ فارسی معین ):
دو پستان چون دو سیمین نار نوخیز
بر آن پستان گل بستان درم ریز.نظامی.سیرابی سبزه های نوخیز
از لؤلؤِ تر زمردانگیز.نظامی.مکش بر کهن شاخ نوخیز را
کز این کشت شیرویه پرویز را.نظامی. || بدیع:
نوآیین پرده ای بینی دلاویز
نوای او نوازشهای نوخیز.نظامی. || نوبالیده. خرد:
گرچه نوخیز و نوگرفت بود
بط کشتی طلب شگفت بود.سنایی.

۱. نوخاسته، تازه برآمده.
۲. (زیست شناسی ) نهال تازه و نازک.

نوخاسته، تازه بر آمده، نهال تازه ونازک
( صفت ) نوخاسته.

💡 شدست دیدهٔ وحشی شکوفه دار و هنوز در انتظار ثمر زان نهال نوخیز است

💡 این نیاز بلبل شیدا به بانگ زیر و بم ای گل نوخیز در گلشن برای ناز تست

💡 ز وصف خط نوخیز تو گردد زبان چون مغز پسته در دهن سبز

💡 تازه شود لاله چو رخسار دوست غنچهٔ نوخیز نگنجد به پوست

💡 صبر اگر بر خار غم اهلی چو بلبل باشدت صد گل شادی بر آرد گلبن نوخیز ما

💡 با لب لعل و خط نوخیز و زلف مشکبیز هر بلا را اول و هر فتنه را آغاز باش