نجا

نجا. [ ن َ ] ( ع اِ ) پوست ِ بازکرده و برکنده. ( ناظم الاطباء ). پوست. ( از المنجد ). جلد. ( اقرب الموارد ). پوست بازکرده. ( از منتهی الارب ). || زمین بلند. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). || چوبهای هودج. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( ازالمنجد ). || چوبدستی. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). عصا. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( از المنجد ). || چوب، هرچه باشد. ( از ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). عود. چوب. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || ج ِ نجاة. ( از منتهی الارب ). رجوع به نجاة شود. || نجاء. خلاص. ( المنجد ). رجوع به نجاء شود. || ( اِ فعل ) النجاک النجاک؛ بشتاب ! بشتاب ! ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ).
نجا. [ ن ُ ] ( اِخ ) شهری به ساحل بحرالزنج ( دریای زنگبار ) نزدیک مرکه و مقدشوه ( موگادیشو ). ( از یادداشت مؤلف ).
نجا. [ ن َ ] ( ع مص ) باز کردن پوست را. || ناشناس کردن تا چشم زخم رساندن کسی را. ( منتهی الارب ). || نجو. رجوع به نجو شود.

چشم کردن کسی را

[ویکی الکتاب] معنی نَجَا: نجات یافت
ریشه کلمه:
نجو (۸۴ بار)
نَجْو و نَجاة به معنی خلاص شدن است.. ای قوم چه شده که من شمارا به خلاصی از آتش می‏خوانم و شما مرا به آتش. در مصباح گفته «نَجامِنَ الْهَلاکِ: خَلَصَ» راغب گفته: نجاء در اصل به معنی انفصال از شی‏ء است و از آنست «نَجا فُلانٌ مِنْ فُلانٍ» فلان کس از فلانی جدا شد. فعل آن در قرآن مجید ثلاثی و از باب افعال و تفعیل به کار رفته است... راغب گوید: به مکان مرتفع نجوة و نجات گویند که به واسطه ارتفاع از مکانهای اطراف جدا شده و به قولی از سیل نجات یافته و خلاص شده است.

💡 آفرین بر حضرتش آ نجا که بنشیند به تخت آفرین باشد نثار از حضرت جان آفرین

💡 خموش کن خبر من صمت نجا بشنو اگر رقیب سخن جوی ما روا دارد

💡 نوح کو تا که کشتی سازد من رکب فیه قد نجا گوید

💡 و قلت للقلب تسل و استرح فمن نجا برأسه فقد ربح

💡 سل الطّارم العالی الذری عن قطینه نجا ما نجا من بوس عیش و لینه

💡 الَّذِینَ لا یُؤْتُونَ الزَّکاةَ قال ابن عباس یعنی الذین لا یقولون لا اله الّا اللَّه و هی زکاة الانفس، و المعنی لا یطهّرون انفسهم من الشرک بالتوحید فانّما المشرکون نجس. و قال الحسن و قتادة: لا یعتقدون وجوب الزکاة. و کان یقال: الزکاة قنطرة الاسلام فمن قطعها نجا و من تخلّف عنها هلک. وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ یعنی بالبعث بعد الموت و الثواب و العقاب.