عثمانیان یا «آل عثمان»، نام سلسلهای از سلاطین هستند که از سال ۶۹۹ تا ۱۳۴۲ هجری قمری، دولتی بزرگ و تأثیرگذار را پایهگذاری کردند. این سلسله منتسب به جد خود، «عثمان بن ارطغرل»، است که در سال ۶۵۶ هجری قمری در سوگوت متولد شد و در همانجا موفق به تأسیس این سلسله گردید. عثمان با قدرت گرفتن، مرزهای ممالک روم شرقی را به سمت مغرب عقب راند. پسر او، ارخان، گامهای مهمی در توسعه قلمرو برداشت؛ او شهرهای «بورسا» و «نیقیه» را فتح کرد و مناطقی از امرای همجوار را به قلمرو خود افزود. مهمتر آنکه در این دوره، لشکریان مشهور به «ینیچری» شکل گرفتند که برای قرنها، ابزار اصلی فتوحات سلاطین آل عثمان محسوب شدند و نیروی نظامی سازمانیافتهای را برای این دولت فراهم آوردند.
در سال ۷۵۹ هجری قمری، ترکان عثمانی با عبور از تنگه «داردانل» و استقرار نیروی خود در «گالیپولی» در سمت اروپایی، تهاجم به ممالک شرقی روم را آغاز کردند. پس از فتح شهرهایی چون «ادرنه» و «فیلیپوپولیس»، و به دنبال فتوحات تعیینکنندهای مانند نبردهای «ماریتزا» (۱۳۶۴ م.) و «کوسوو» (۱۳۸۹ م.) و نیز پیروزی در نبرد «نیکوپولیس»، بخش عمدهای از شبهجزیره بالکان تحت سلطه عثمانی درآمد و تنها نواحی اطراف قسطنطنیه باقی ماند. با این حال، این پیشروی با حملهی ناگهانی امیر تیمور به آسیای صغیر و شکست سنگین «بایزیدخان اول» در نبرد «آنقره» دچار وقفه جدی شد. این ضربت شدید، دولتی را که تا رود «دانوب» و شام امتداد یافته بود، برای مدتی دچار ضعف و ناتوانی ساخت.
اگرچه دوره سلطنت «محمد اول» تا حدی توانست شکستهای گذشته را جبران کند، اما تثبیت واقعی قدرت دولت با سلطنت «مرادخان ثانی» آغاز شد. او با تحکیم مواضع داخلی و برقراری صلح، توانست ممالک عثمانی را از حملات «هونیادی» ملقب به «امیر سیف ولایت افلاق» رهایی بخشد. پیروزی قاطع مرادخان در نبرد «وارنا» (۱۴۴۴ م.) انتقام سختی از صلیبیون مسیحی بود که پیمانشکنی کرده بودند. این فتح، جبهه شمالی عثمانی را آسوده ساخت و نقطه آغازی شد برای دورهای درخشان که تقریباً دو قرن به طول انجامید و شاهد اوج فتوحات و گسترش بیوقفه قلمرو سلاطین آل عثمان بود.
