زچه

زچه. [ زَ چ َ / چ ِ ] ( ص، اِ ) زن نوزای، لغتی ( لهجه ای ) است در زجه ( زنی که زاییده باشد تا چهل روز ). ( از آنندراج ) ( از برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ). مخفف زاچه است. ( فرهنگ نظام ). عورت نوزاییده را گویند تا چهل روز. ( جهانگیری ). زن را گویند تا چهل روز. ( جهانگیری ). زن نوزاینده. ( غیاث اللغات ). نُفَساء. نَفْسا. نَفَساء. ( منتهی الارب ). خرسه، خرصه، خویاء، خویه، فئرة؛ طعام زن زچه. تفویر؛ فیره ساختن زچه را. ( از منتهی الارب ): خرس. خرص. خوی. فئر.
- زچه شدن؛ نفاسة. زایسپانی. رجوع به نفس و زایسپانی و زچکی شود.

از چه
زن نو زای

💡 دیو سازند رقیبان و توئی حور سرشت نور محضی تو بظلمت زچه رو پیوستی

💡 کنیم خراب و گوئی زچه اینچین شدستی ز نگاه نیم مستت ز دو چشم می پرستت

💡 زان پس که فدای عشق تو کردم جان بر من زچه خشمناکی ای جان و جهان

💡 گرنه مه زچه در کف نفتد دامن تو ورنه سرو چرا بر نخوریم از ثمرت

💡 گر نیست تیغ حیدر کرار کلک او بر قهر دشمنان زچه قاهر همی شود

💡 مرا بغیر تو خاطر کجا شود مشغول تو در دلی زچه دل را کنم بغیر ملول