فیروزه فام

فیروزه فام. [ زَ / زِ ] ( ص مرکب ) پیروزه فام. ( فرهنگ فارسی معین ). به رنگ فیروزه. فیروزه رنگ:
سحرگه که طاوس مشرق خرام
برون زد سر از طاق فیروزه فام...نظامی.سلام علی آل یاسین بخواند
به زرین زبان چرخ فیروزه فام.سوزنی.

= پیروزه فام

💡 فارس مضمار این نه پهنه فیروزه فام صبح و شام تا به روز انتقام

💡 جورست پیشه گنبد فیروزه فام را آخر غلام توست، ادب کن غلام را

💡 در عهد پاس خنجر فیروزه فام تو از جذب کهربای فراغ است کاه را

💡 نگین دار این چرخ فیروزه فام پی نام نیکو بود والسلام

💡 بیجاده صفت کسوت زمین را از خنجر فیروزه فام داده

💡 با زخم گرز و خنجر فیروزه فام تو صحن زمین معرکه بیجاده گون شود