صرف و نحو

صرف و نحو. [ ص َ ف ُ ن َح ْوْ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) دو علمند از علوم ادبی که در تداول با یکدیگر ذکر می شوند. رجوع به کلمه صرف و کلمه نحو شود.

دو علمند از علوم ادبی که در تداول با یکدیگر ذکر می شوند

صَرف و نَحو
صرف در لغت برگرداندن و تغییردادن، و در اصطلاح بخشی از دستور زبان است که ناظر به گردانیدن یک کلمه به صیغه های گوناگون است تا از این رهگذر، معانی مختلف همان فعل حاصل شود. درواقع، علم صرف (تصریف) مشتق ساختن کلمه ای از ریشه یا مصدر است که بر دو گونه است. یکی، صرف کردن فعل به صیغه های شش گانه (ماضی، مضارع، امر، اسم فاعل، اسم مفعول و دعا)؛ دیگری، گرداندن زمان های ماضی، حال و آینده به اشخاص فعل. موضوع آن نیز کلمه و شناخت معنی و ساختمان و ویژگی های آن است. اما نحو در زبان عربی، بخش اصلی دستور زبان است که دربارۀ ساخت جمله (جمله سازی) و جایگاه و روابط بین کلمات و ویژگی های آن ها در جمله براساس این روابط گفت وگو می کند مانند رفع، نصب، جرّ و جزم.

💡 او متون ادبی معاصر ایران از جمله آثار جلال آل احمد، هوشنگ گلشیری، صادق هدایت و عباس معروفی را به زبان آلمانی ترجمه کرد. از فعالیتهای علمی وی می‌توان نیز تحقیق در زمینه صرف و نحو زبان آلمان اشاره کرد.

💡 او پس از آموختن قرآن کریم و بخش‌هایی از کتاب «جامع‌المقدّمات» و برخی از کتاب‌های مذهبی و تاریخی از محضر پدرش، تحت راهنمایی‌های شیخ امان‌الله کریمی، صرف و نحو و منطق را از اساتید بزرگوار مدرسه‌ی صدر بابل آموخت.

💡 در دستگاه علم تو چون طفل مکتبی تکرار صرف و نحو کند صد زمخشری

💡 فکر و ذکر مهوشان خوب و زیبا یک طرف حرف صرف و نحو اشکال و معما یک طرف

💡 عقل و وهم و خیال محو شوند فارغ از وضع صرف و نحو شوند

💡 ابوحاتم مولف کتب بسیاری در علم صرف و نحو لغت و شعر است.از شاگردان وی نیز به محمدبن جریرطبری می‌توان اشاره نمود که علم حدیث را نزد ایشان فراگرفته‌است.