شش گوشه

شش گوشه. [ ش َ / ش ِ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) هرچیز که دارای شش زاویه باشد. ( ناظم الاطباء ):
کرسی شش گوشه بهم درشکن
منبر نه پایه بهم درفکن.نظامی.

آنچه دارای شش ظلع یا شش زاویه باشد، مسدس.

هر چیز که دارای شش زاویه باشد

💡 یعنی که ما ز خانهٔ شش گوشه رسته‌ایم زان خسروی که شربت شیرین به نحل داد

💡 پیش آن دست که خورشید فلک طیره اوست هستی عالم شش گوشه محقر گیرند

💡 زین چه شش گوشه گر نبود برون چون بر آرد یوسفی را از درون

💡 شقهٔ شش گوشه را از هفت خم داده دو رنگ زیر پای مرکب خنگش کشیده چون حریر

💡 مهره ی شش گوشه ی سفلی که خوانندش زمین در خم چوگان حکمش گوی غبرا آمده

💡 درین کاشانه شش گوشه من آن شهد بی نیشم که عیش مردمان شیرین زکسر شان من باشد