سلاح دار
مترادفها
مسلح
متضادها
بی سلاح، خلع سلاح
لغت نامه دهخدا
سلاحدار. [ س ِ ] ( نف مرکب ) آنکه سلاح بتحویل و بعهده او باشد. ( آنندراج ). || سلاح بردار و کسی که ساز جنگ با خودبرداشته باشد. ( ناظم الاطباء ): و بدر حاجب سرای با سلاحداران گردبرگرد ایستاده. ( تاریخ بیهقی ).هشت غلام را از نزدیکتر غلامان هارون بفریفته اند چون سلاحدار و چتردار و علمدار. ( تاریخ بیهقی ). درمیان سلاحداران مرو و منشین. ( منتخب قابوسنامه ). و تبع و حشم و مفردان و سلاحداران. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 50 ).
فرهنگ عمید
کسی که سلاح با خود دارد، دارندۀ سلاح، حامل سلاح، سلاحی.
فرهنگ فارسی
( صفت ) کسی که ساز جنگ را با خود دارد مسلح.
جمله سازی با سلاح دار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ز رشگ حمله گرمش سلاح دار سپهر به جای تیغ ببستست بر میان زنار
💡 پلیس در حین عملیات پیچیده در مناطق پرخطر شهری، با برخورد با افراد سلاح دار مواجه شد که قصد داشتند از شهر فرار کنند.
💡 هیچکس نباید در محیطهای عمومی و آرام مانند پارکها یا کتابخانهها، برخورد با افراد سلاح دار را یک امر عادی تلقی نماید.
💡 نیروهای امنیتی با دقت بسیار زیاد و تجهیزات کامل، تلاش میکردند تا هرگونه حرکت مشکوک از سوی افراد سلاح دار را کنترل کنند.