قونوی

قونوی. [ ن َ ] ( ص نسبی ) منسوب به قونیه. رجوع به قونیه شود.
قونوی. [ ن َ ] ( اِخ ) اسماعیل بن محمدبن مصطفی، مکنی به ابوالفداء. از مفسران است. در قونیه به دنیا آمد و در دمشق بسال 1195 هَ. ق. درگذشت. او راست: حاشیه بر تفسیر بیضاوی که در هفت مجلد چاپ شده است. ( الاعلام زرکلی چ 1 ج 1 ص 112 ).
قونوی. [ ن َ ] ( اِخ ) محمودبن احمدبن مسعودبن عبدالرحمان، مکنی به ابوالثناء و ملقب به جمال الدین. از فقیهان حنفی و از مردم دمشق است که به قضاء آن شهر نیز منصوب گردید و کتابهایی دارد. او راست: 1 - بغیة القنیة ( خطی )، در فقه. 2 - المنتهی فی شرح المغنی، در اصول. 3 - القلائد شرح العقاید. 4 - تهذیب احکام القرآن. وی بسال 777 هَ. ق. درگذشت. رجوع به الفوائد البهیه ص 207، الکتبخانه ج 3 ص 13 و الاعلام زرکلی ج 3 ص 1009، 1010 شود.

= قونیوی

( صفت ) منسوب به قونیه از مردم قونیه: صدر الدین قونوی.
محمود بن احمد بن مسعود بن عبدالرحمان مکنی به ابوالثنائ و ملقب به جمال الدین از فقهیان حنفی و از مردم دمشق است که بقضائ آن شهر نیز منصوب گردید.

💡 با وجود اینکه تمامی آثار نظامی گنجوی فارسی است، قوم گرایان پان‌ترکیست دیوان یک شاعر دیگر به نام نظامی قونوی (از دوران حکومت عثمانی) را به نظامی گنجوی منسوب می‌کنند