فر و زیب

فر و زیب. [ ف َرْ رُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) شکوه و زیبایی:
دیدی تو ریژ و کام بدو اندرون بسی
با ریدکان مطرب بودی به فر و زیب.رودکی.

💡 شاها ز تندرستی تو طبع روزگار امسال فر و زیب زیادت ز پار یافت

💡 فرو مانده حیران در آن فر و زیب که سیمای دولت بود دل‌فریب

💡 سخن در جهان فر و زیب از تو یافت چو خورشید نور سخن از تو یافت

💡 به بالا همی بگذرد فر و زیب بترسم که فردا ببیند نشیب

💡 از خوشی و خرمی چو دار سلام است با فر و زیب تو هر مقام سمرقند

💡 سواری که باشد ورا فر و زیب نگیرد ورا رستم اندر فریب