غیب الغیب

سِر ذاتی که جز خدای تعالی کسی آن را نمی داند، مرتبۀ احدیت: عین عینت چون به غیب الغیب درپوشیده اند / پس یقین می دان که عینت غیب جاویدان توست (عطار۵: ۳۰ ).

( اسم ) غیب الغیوب: همواره بتایید غیب الغیب موید بوده..

💡 ترا یک ذرّه در خود عیب دیدن به از صد نورِ غیب الغیب دیدن

💡 چنین آمد ز غیب الغیب آواز که نمرودست این شخص سرافراز

💡 آن دهان را سر غیب الغیب دان کز شرح آن هم اشارت مانده عاجز هم عبارت قاصر است

💡 بذات آنکه در ایجاد عالم ز غیب الغیب خود در یک زمان داد

💡 بی نشانی پاک و بی نامی تراست هست بر قد تو غیب الغیب راست

💡 ز غیب الغیب چون فرمان بدادند زبان در پیشِ پیغامبر گشادند