غزل گفتن

غزل گفتن. [ غ َ زَ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) غزل سرودن. غزل پرداختن. تشبیب. تشبب:
صوفی نظر نبازد جز با چنین حریفی
سعدی غزل نگوید جز بر چنین غزالی.سعدی.

( مصدر ) غزل سرودن غزل پرداختن.

💡 در غزل گفتن غزال فکر بکر فرخی طعنه بر گفتار سعد و شعر خواجو می‌زند

💡 جز فرخی از طبع گهربار ندارد کس طرز غزل گفتن و در سفتن ما را

💡 گر کنی بر خویشن مدح و غزل گفتن حرام گردد از توحید گفتن شعر تو سِحر حلال

💡 زمانی خوردن و خفتن ندارد بجز بیت و غزل گفتن ندارد

💡 کرده از بس فرخی شاگردی اهل سخن در غزل گفتن کسی مانند او استاد نیست

💡 رفت هنگام غزل گفتن دگر سردی مکن راویان را گرمی هنگامه گو هرگز مباش