لغت نامه دهخدا
غالیه خور. [ ی َ / ی ِخوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) خورنده غالیه. خورنده سیاهی. صفت قلم که مرکب خورد در این شعر:
بر دو ابروش کلاه زر شاهانه نهید
پس به دستش قلم غالیه خور باز دهید.خاقانی.
غالیه خور
فرهنگ فارسی
خورنده غالیه. ۲ - خورنده سیاهی: قلم غالیه خور ( خاقانی ).
جمله سازی با غالیه خور
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سرو سیمین قلم زن شد و در وصف رخش سر زرین قلم غالیه خور بگشایید
💡 بر دو ابروش کلاه زر شاهانه نهید پس به دستش قلم غالیه خور باز دهید
