عالم پناه

عالم پناه. [ ل َ پ َ] ( ص مرکب ) ملجاء و پناه جهانیان. ( ناظم الاطباء ).

( صفت ) کسی که ملجائ و پناهگاه جهانیان باشد.

💡 چنان کوه است در گیتی پناه شاعر و زایر همیشه باد در عالم پناه الطاف یزدانش

💡 نخست گفتا منم شاه دو عالم پناه جمله آفاق و آدم

💡 عون او خلق جهان از از بد عالم پناه عهد او عهد و امان را تا دم محشر ضمان

💡 شاه عالم پناه دانی کیست آنکه سلطان انس و جان باشد

💡 بر در کبریای حضرت او شاه عالم پناه دربان است

💡 آن سرو راستی که به عالم پناه ماست از ما چراست سایه ی رحمت گرفته باز