واژهٔ صداء در متون کهن عربی دارای معانی و کاربردهای گوناگونی است. در کاربرد نخست، به عنوان اسم عام به معنای زنگار آهن و مس یا هر گونه آلودگی ناشی از اکسیدشدن فلزات به کار رفته است. همچنین در برخی متون، به مادهای تزئینی یا دارویی اشاره دارد که در چشم کشیده میشود. از این واژه به صورت وصفی نیز برای توصیف فردی با بدن نازک و اندامی لطیف استفاده شده است.
در حیطهٔ اسم خاص، صداء نام چاه یا چشمهای مشهور در عربستان پیش از اسلام ذکر شده که آب آن از شیرینترین آبها دانسته میشده است. افزون بر این، نام قبیلهای است کهن در منطقهٔ یمن که نسب آن به صداء بن یزید بن حرب از تبار کهلان میرسد و افراد منتسب به این قبیله با نسبت صدائی شناخته میشدهاند. در حوزهٔ ادبی و توصیفات شاعرانه، ترکیب کتیبة صداء برای توصیف لشکری مجهز و سنگیناسلحه به کار رفته است که زرهپوشان آن چنان انبوه اند که گویی بوی زنگار آهن از آنان به مشام میرسد. این کاربرد استعاری، تصویری رسا از هیبت و آمادگی رزمی یک سپاه را در ذهن بازتاب میدهد.
