صبوحیان

صبوحیان. [ ص َ ] ( اِ مرکب ) مفرد آن صبوحی، منسوب به صبوح. صبوحی خورندگان:
گرچه صبوح فوت شد کوش که پیش از آفتاب
زآن می آفتاب وش یاد صبوحیان کنی.خاقانی.

💡 آبی در ده صبوحیان را کز عشق به سینه آتشینیم

💡 صبحست خیز کاین نفس از گلشن بهشت بزم صبوحیان سحر خیز خوشترست

💡 معطّرست دماغ معاشران ز بخار معنبرست مشام صبوحیان ز بخور

💡 خوش وقت صبوحیان شب‌خیز بر دست گرفته آتش تیز

💡 بهر صبوحیان سحر خیز شب نشین از آتش جگر دل بریان کباب کن

💡 چون مرغ چمن برآورد بانگ هزار نوشند صبوحیان مِی نوشگوار