شکرخوار

شکرخوار. [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ خوا / خا] ( نف مرکب ) شکرخورنده: طوطی شکرخوار. ( فرهنگ فارسی معین ). شکرخای. ( آنندراج ). شیرین گفتار:
تو نیز آموختی از شاه ایران کز خداوندی
نمی پرسد که ای طوطی شکّرخوار من چونی.خاقانی.و رجوع به شکرخای شود.

شکرخور، خورندۀ شکر.

💡 ای غم اگر زر شوی ور همه شکر شوی بندم لب گویمت خواجه شکرخوار نیست

💡 ز شاخ سرو طوطی شکرخوار برآورده فغان از شکریار

💡 کانِ شکرهاست او، مستیِ سرهاست او ره نبَرد با وی آنک مرغ شکرخوار نیست

💡 ز شکرت شد دهان من شکرخوار ز مدحت شد زبان من گهربار

💡 طوطیان فلکی جمله شکرخوار شوند در مقامی که بخندیم بدان سان من و تو