شاه فلک

شاه فلک. [ هَِ ف َ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب است:
ز شاه فلک تیغو مه مرکب او
زحل خود و مریخ خفتان نماید.خاقانی.خور خواهد شاهد و شاه فلک محروروار
آن همه کافور کز هندوستان افشانده اند.خاقانی.

کنایه از آفتاب است

💡 اندر سه مه ذخیرهٔ سی ساله خرج‌کرد از بهر نیک‌نامی شاه فلک فرا

💡 فرخنده باد مقدم دستور کامیاب بر روزگار دولت شاه فلک جناب

💡 این بار می فرست وگرنه ز دست تو خواهیم برد شکوه به شاه فلک همم

💡 فصل بهارم خوشست و وصل نگارم لیک نه چندان‌که مدح شاه فلک فر

💡 ترکم که مهش به پیش زانو می‌زد با شاه فلک به حسن پهلو می‌زد

💡 آگاهی از غلام و براتی که گفته بود شاه فلک غلام که سلطان انجم است