شاقی

شاقی. ( ع اِ ) تندی کوه بیرون جسته دراز که نتوان بدان رسید. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). ج، شواق و شقیان. || ( ص نسبی ) منسوب به شهر شاقة. رجوع به شاقه شود.
شاقی. [ شاق قی ] ( حامص ) دشواری. سختی. چگونگی شاق. ( یادداشت مؤلف ).

دشواری سختی چگونگی شاق

💡 شکستن شاقی بزم است هشدار می و‌ مینا و جام اینجا نرنگیست

💡 در هر باغ از برف و شاقی و نقیبی است بر هر شاخ از زاغ خروشی و نعیبی است

💡 خورشید که کمترین و شاقی ست در موکب تو دوان به تعجیل

💡 جوش سودای غم دل پایم از جا می‌برد شاقی آن شربت کرم فرما که سودا می‌برد

💡 زود ترتیب نام و نانش کن کت و شاقی ز نو در افزودست