روان گیر

روان گیر. [ رَ ] ( نف مرکب ) روان گیرنده. گیرنده روان. آنکه یا آنچه روان را بستاند. آنکه یا آنچه روح از تن جدا کند. روانستان. جانستان:
چه گویی دایه زین پیک روان گیر
که ناگه بردلم زد ناوک تیر.( ویس و رامین ).هنوز افتاده بد شاه جهانگیر
که خوک او را بزد یشک روان گیر.( ویس و رامین ).

آن که یا آنچه سبب مرگ می شود، گیرندۀ روان، جان ستان.

روان گیرنده گیرنده روان روانستان

💡 ز دست عشق روان گیر جام جمشیدی به پای عقل درافکن کمند بهرامی

💡 دامن فرد روان گیر اگر حق طلبی به صدای جرس قافله از راه مرو

💡 دامن گره افکنده بدامن همه هم پشت هر روز روان گیر بدوشان چو گدایان