راست اندازی

راست اندازی. [ اَ ] ( حامص مرکب ) عمل راست انداز. مستقیم انداختن. راست افکندن. انداختن بی انحراف و کژی. || تیر انداختن بدقت. بهدف رساندن تیر: شکار کردن و صفت راست اندازی و دلاوری او [ بهرام گور ] معروف است. ( مجمل التواریخ والقصص ).
راست اندازی چشمش بین که گر خواهد بحکم
ناوک مژگان او بر موی مژگان بگذرد.عطار.در نظر گاه راست اندازی
یغلقش [ بیلکش ] را به موی شد بازی.نظامی.ای همه ضرب تو به کج بازی
ضربه ای زن به راست اندازی.نظامی.

عمل راست انداز مستقیم انداختن.

💡 در نظرگاه راست اندازی یَغلِقش را به موی شد بازی

💡 مرا طالع کمانداری ست خودبین راست اندازی که تا در جعبه خود تیر بیند در من اندازد

💡 یارب ابروی کژش بر جان من راست اندازی چه موزون می‌کند